~~~~~~~~~~~~~~~

Vuslata Kadar





Ah yar!

Ben sana gönüllü kandım.

Dalarken her gün yüreğinin kuytularına,

Vurgun yemeyi göze aldım.

Aldım da;

Derinlerinden nice inciler çıkardım.


Ah yar!

Aynada baktığım yüz senden ibaret.

Tenim sen kokuyor, ellerim sen…

Aşk için diyorlar ki; en çileli dert!

Varsın adı, dert olsun.

Çilem sensen, çekmeyen namert!


Ah yar!

Savrulsam da kuru yapraklar misali,

Hep içimde bir ‘Sen’im olmalı...

Olmalı ki; ayakta tutsun beni.

Umutla karşılayayım her sabahı.

Ve her sabah,

Yedi düvele haykırayım içimdeki seni…


Ah yar!

Yüreğim sevdanı libas bildi bileli,

Her yeni günde seni giyiniyor ancak.

Yokluğun düşerse aklına, üşüyor.

Soğukluğu zemheriyi aratmıyor.

Anlamalısın yar!

Sen yoksan yüreğim çırılçıplak.


Ah yar!

Sevda suçlusu diyorlar adıma!

Bir mahkeme kurmuşlar benim için,

Hayatın tam ortasına…

Her gün çıkarılıyorum sanık sandalyesine,

Ayaklarımda prangalar, ellerimde zincir.

Tam af çıkacak dediğim anda,

Yeniden götürülüyorum kader zindanına…


Ah yar!

Bakma güçlü görünüp şahlandığıma,

İçten içe çürüyorum karanlık zindanlarda...

Ne vakit umut kadehini avuçlasam,

Umarsız bir bekleyiş saçılıyor her yanıma…

Sonra kadeh düşüyor, umutlar akıp gidiyor.

Ama ben,

Benden öte olan ‘Sen’imle direniyorum hayata.

Ve direneceğim,

Bu gemi demir atana kadar vuslata…


Hamiyet Akan



Resim: Thomas Benjamin Kennington

 
Theme:deluxetemplates.net