~~~~~~~~~~~~~~~

Sensiz Üşüyorum

İstanbul’un sen kokan yanında oturmuşum

Nefes nefes, an be an seni soluyorum

Gözlerim bir ufka dalıyor

Yüzüme buruk bir tebessüm misafir oluyor

Avuçlarım yokluğunun soğuk rüzgârlarında üşüyor

Sanki karşımdaymışsın gibi sarsılıyor bedenim

Bir serçe geliyor oturduğum bankın yanı başına

Yüzüme bir başka türlü bakıyor

Hüzün ve kahır dolu…


Martı çığlıklarını kaplayan Üsküdar’ı


Senin sözcüklerinle geziyorum yine

Yıldızlar bir başka yansıyor denize

Bir gemi acı acı sirenler çalıyor

Ürküyor denizdeki balıklar, gökteki martılar

İçimi ürperten bir rüzgâr esiyor

Ucu yokluğa değen

Bir adım atsam yokluğa karışacağım

Sensizliğin kör karanlığında...

Bir zaman öylece dalıyorum


Düşüncelerin en katran karası rengine

Ve hayaline sarılıyorum, sensizliğin maviliğinde

Dalgalar vuruyor sahildeki kayalıklara

Balıkçılar kahırla çekiyorlar ağlarını

Balıklar yorgun ve ağlamaklı

Her şey sanki can çekişiyor yokluğunda...

Yüreğim


Uzaklardan esen rüzgarınla alev aldı

Tarifsizlikler değer oldu sözcüklerimin ucuna

Ben İstanbul’un sen olan yanında kalmışım

Sense kelimelerin imkânsızlığında

Gecelerimde uykuları uyutur olmuşum

Gündüzlerimse kör karanlıklara gebe...

Sensiz gözlerim başka türlü bakar oldu ufuklara


Gönül kafesim taşıyamaz oldu içindeki yükü


Sensiz keder rüzgârları esiyor sevda bahçemde

Avuçlarıma sensizliğin soğuk nefesi değiyor


Ey can özüm duyuyor musun?


Yüreğim sensiz üşüyor...

Hamiyet Akan

 
Theme:deluxetemplates.net